เอนทรี่แรกเขียนแบบลวกๆไปหน่อยเลยรู้สึกปัญญาอ่อนพิกล คราวนี้เลยจะเขียนเป็นเรื่องเป็นราวละ
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาไปเจอหนังสือมาเล่มนึงครับ จั่วหัวได้น่าสนใจมาก
“มึงสู้จริงหรือเปล่า!!”
ของคุณ สมคิด ลวางกูร ใช้คำพูดได้ดิบๆดี แต่จี้ใจดำแปลกๆ เลยซื้อมา 199 บาท อดซื้อการ์ตูนเลยกู พอกลับมาบ้านอ่านดู หนังสือKnow how ทั่วๆไป ผมจะใช้เวลาประมาน1-2สัปดาห์ถึงจะอ่านจบ แต่เล่มนี้ ...
2ชม. จบ!! มันดีอย่างไร จะเล่าตัวอย่างตอนที่ชอบให้ฟังครับ (พล่ามนานเกิดเดี๋ยวจะขี้เกียจอ่านกัน)
------------------------------------------------------
-อ้างอิงจาก หน้า34 หนังสือ มึงสู้จริงหรือเปล่า-
ผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งในอเมริกา เคยมีเงินเดือนเกือบ 2 ล้านบาทต่อเดือน แต่เมื่อเจอกับวิกฤติเศษฐกิจในอเมริกา เขาถึงกับตกงาน ไม่มีรายได้ซักกะบาท! เขามีลูกวัยเรียน2คนและเมียที่เป็นแม่บ้านต้องเลี้ยงอีกคน เขาต้องมีเงินสำหรับใช้จ่ายเยอะมากในแต่ละเดือน จนน่าวิตกว่า เขาจะหางานที่สามารถจุนเจือครบอครัวได้จริงหรือ?
แต่ผู้บริหารคนนี้ เขามั่นใจ100%ว่า หากเขาเป็นคนขยัน เป้นคนอดทน มุ่งมั่น และไม่ยอมแพ้ เขาไม่มีวันตกงานแน่!!
วันรุ่งขึ้น หลังจากที่ออกจากงาน เขาตะเวนสมัครงานไปด้วย หางานตั้งแต่เช้ามืดยันมืดค่ำ 3เดือนผ่านไป
เขาก็ยังคงตกงาน
เพราะทุกบริษัทก็เป็นแบบเขา คือย่ำแย่ ตกต่ำ มีคนขายไม่มีคนซื้อ เศษฐกิจบัดซบสุดๆ
เข้าเดือนที่ 4 เงินเขาหมด เขาจึงตัดสินใจขายรถ และเอาเงินมาเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว
เขาก็ยังออกจากบ้านทุกเช้า เผื่อไปฟังคำปฏิเสธทุกวัน ตั้งแต่เช้ามืด ยังมืดค่ำ
จนเมียถามว่า เขาจะไปทำไม ให้เสียเวลา เสียเงิน เสียเกียรติ และ เสียศักดิ์ศรี
เขาหันมาบอกเมียจ๋าว่า ถ้าเราไม่ไป เราถูกปฏิเสธ 100% ชีวิตล้มแหลวแน่นอน 100% แต่ถ้าเราออกไป เรายังมีโอกาศประสบความสำเร็จ 10% ถ้ายังสู้ได้ เขาจะไม่ยอมแพ้เป็นอันขาด!!
เข้าสู่เดือนที่ 6 เงินจากการขายรถ หมดอีกครั้ง
เขาเอาบ้านไปจำนอง ได้เงินมาไม่ถึง1/4ของราคาบ้าน และเขาก็ออกสมัครงานต่อ
เข้าสู่เดือนที่10 เงินจากการขายบ้านหมด....
เขาต้องให้ลูกออกจากโรงเรียน เผื่อลดค่าใช้จ่าย เขาต้องรวบรวมทรัพย์สินที่มีค่าในบ้าน ไปขาย จนหมดตัว
เขาแทบไม่เหลืออะไรแล้ว...
เขาเดินสมัครงานจนรองเท้าสึกและพื้นรองเท้าขาด จนเขาต้องเดินลากขาไปเผื่อไม่ให้พิ้นรองเท้าเปิด เป็นที่น่าสมเพศของผู้คนรอบข้างนัก วันหนึ่ง เขาไม่มีเงินแม้แต่จะกินข้าวเที่ยง เขาต้องดื่มน้ำก๊อกกลั้วท้องไปวันๆ และเขาก็เดินไปต่อ กระทั่งเขารู้สึกเจ็บแปร๊บที่เท้าอย่างสุดๆ เขาตกใจและยกเท้าขึ้นมาดู
ลวดงอๆทิ่มเข้าไปที่นิ้วเท้าของเขาลึกไปประมาณ 2 นิ้ว เขารีบดึงออกมา และทันใดนั้น
ปรี๊ด! เลือดพุ่งออกมาเต็มเท้า
เขาทรุดตัวลงฟุตบาท และร้องไห้ออกมา ไม่ไหวแล้ว... ชีวิตกู...ทำไมมันบัดซบอย่างงี้ พระเจ้าเล่นตลกอะไรอยู่ กูไม่ขำ พระเจ้าจะทดสอบกูไปถึงไหน!
เขาเป็นคนขยัน ตั้งมั่น ทุ่มเท และไม่ยอมแพ้มาตลอด
สิ่งที่เขาควรได้รับ คือความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
ไม่ใช่ความยากจน ลำบาก อดอยาก แร้งแค้นแบบนี้
เขาด่าพระเจ้าลั่นถนน!! ไม่ไหวแล้ว!....
..........
เมื่ออารมณ์เย็นขึ้น เขาเอามือหนึ่งกดแผลไว้ให้เลือดหยุด และเอาอีกมือหนึ่ง หยิบลวดอันนั้นมาดู
และด้วยความที่เป็นนักบริหาร เขาจึงคิดจะหาประโยช์นจากมัน
เขาคิดใจใน....มึงตำตีนกูได้ กูก็ต้องเอามึงไปใช้งานได้! กูไม่ยอมให้มึงทำกูข้างเดียวหรอก!!
เขานั่งคิดอยู่พักใหญ่ จนเลือดหยุด เขาจึงเดินไปหาเจ้าของโรงงานคนหนึ่งที่เป็นคนรู้จักคุ้นเคยกันมานาน พร้อมกับถือลวดไปด้วย แล้วเสนอไอเดียจากไอ้ลวดนรกนั่น เจ้าของโรงงานสงสาร จึงยอมรับคำขอร้องของเขา....
หลายเดือนผ่านไป ชายคนนี้ประสบความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่! ร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี โด่งดังไปทั่วโลก!
โดยการนำลวดที่ตำตีนเขา
มาเปลี่ยนเป็น
ลวดหนีบการะดาษ!!!
มีประเทศไหนในโลกไหมครับ ที่ไม่มีลวดหนีบกระดาษ
ชายผู้ตกอับจนถึงขีดสุด กลับมาร่ำรวยและยิ่งใหญ่ที่สุดได้ เขาจึงสรุปได้ว่า
ถ้ามีความพยายาม อดทน มุ่งมั่น และไม่ย่อท้อ
สิ่งที่พระเจ้าจะประทานให้คุณ มีแต่ความสำเร็จเท่านั้น
ที่สำคัญคือ
มึงสู้ จริงหรือเปล่า!!!!!
-จบแล้ว-
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ผมปิดหนังสือลง หลับตาแปบนึงแล้วคิดในใจ....
เจ๋งวะ.....
ถ้าคนเราสู้อย่างไม่ย่อท้อ และอดทนจนถึงที่สุด ผลตอบแทนมันจะต้องย้อนกลับมาหาเราแน่นอนครับ
ผมชอบคำปิดท้ายของบทความในหนังสือเล่มนี้มากเลย “มึงสู้จริงหรือเปล่า!” อ่านคำนี้แล้ว ทำให้ผมกลับมาย้อมถึงตัวเองทุกที ว่าที่ผ่านมา ผมสู้จริงหรือเปล่า และในเมื่อมันไม่ใช่ ก็สู้ซิโว้ยยยย!!!
หลังจากนั้น ผมถึงได้ตัดสินใจเริ่มทำบล๊อคชิ้นนี้ไงครับ ^-^
ว่าแต่....ยาวไปหรือเปล่าวะเนี่ย - -"
<อ้างอิงจากหนังสือ มึงสู้จริงหรือเปล่า ของคุณ สมคิด ลวางกูร ขอบคุณครับที่ทำให้ผมมีไฟ>
